زنی را می شناسم من

که شوق بال و پر دارد

ولی از بس که پُر شور است

دو صد بیم از سفر دارد

زنی را می شناسم من

که در یک گوشه ی خانه

میان شستن و پختن

درون آشپزخانه

سرود عشق می خواند

نگاهش ساده و تنهاست

صدایش خسته و محزون

امیدش در ته فرداست

زنی را می شناسم من

که می گوید پشیمان است

چرا دل را به او بسته

کجا او لایق آنست؟

زنی هم زیر لب گوید

گریزانم از این خانه

ولی از خود چنین پرسد

چه کس موهای طفلم را

پس از من می زند شانه؟

زنی آبستن درد است

زنی نوزاد غم دارد

زنی می گرید و گوید

به سینه شیر کم دارد

زنی با تار تنهایی

لباس تور می بافد

زنی در کنج تاریکی

نماز نور می خواند

زنی خو کرده با زنجیر

زنی مانوس با زندان

تمام سهم او اینست

نگاه سرد زندانبان

زنی را می شناسم من

که می میرد ز یک تحقیر

ولی آواز می خواند

که این است بازی تقدیر

زنی با فقر می سازد

زنی با اشک می خوابد

زنی با حسرت و حیرت

گناهش را نمی داند

زنی واریس پایش را

زنی درد نهانش را

ز مردم می کند مخفی

که یک باره نگویندش

چه بد بختی چه بد بختی

زنی را می شناسم من

که شعرش بوی غم دارد

ولی می خندد و گوید

که دنیا پیچ و خم دارد

زنی را می شناسم من

که هر شب کودکانش را

به شعر و قصه می خواند

اگر چه درد جانکاهی

درون سینه اش دارد

زنی می ترسد از رفتن

که او شمعی ست در خانه

اگر بیرون رود از در

چه تاریک است این خانه

زنی شرمنده از کودک

کنار سفره ی خالی

که ای طفلم بخواب امشب

بخواب آری

و من تکرار خواهم کرد

سرود لایی لالایی

زنی را می شناسم من

که رنگ دامنش زرد است

شب و روزش شده گریه

که او نازای پردرد است

زنی را می شناسم من

که نای رفتنش رفته

قدم هایش همه خسته

دلش در زیر پاهایش

زند فریاد که: بسه

زنی را می شناسم من

که با شیطان نفس خود

هزاران بار جنگیده

و چون فاتح شده آخر

به بدنامی بد کاران

تمسخر وار خندیده

زنی آواز می خواند

زنی خاموش می ماند

زنی حتی شبانگاهان

میان کوچه می ماند

زنی در کار چون مرد است

به دستش تاول درد است

ز بس که رنج و غم دارد

فراموشش شده دیگر

جنینی در شکم دارد

زنی در بستر مرگ است

زنی نزدیکی مرگ است

سراغش را که می گیرد؟

نمی دانم، نمی دانم

شبی در بستری کوچک

زنی آهسته می میرد

زنی هم انتقامش را

ز مردی هرزه می گیرد

…زنی را می شناسم من

سیمین بهبهانی

نه بسته ام به کس دل
نه بسته کس به من دل
چو تخته پاره بر موج
رها رها رها من

ز من هر آن که او دور
چو دل به سینه نزدیک
به من هر آنکه نزدیک
از او جدا جدا من

نه چشم دل به سویی
نه باده در سبویی
که تر کنم گلویی
به یاد آشنا من

ستاره ها نهفته
در آسمان ابری
دلم گرفته ای دوست
هوای گریه با من
هوای گریه با من

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت روزی که کمترین سرود بوسه است و هر انسان برای هر انسان برادری ست روزی که دیگر درهای خانه‌شان را نمی‌بندند. قفل افسانه‌ایست و قلب برای زندگی بس است روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی روزی که آهنگ هر حرف، زندگی‌ست تا من به خاطر آخرین شعر، رنج جستجوی قافیه نبرم روزی که هر حرف ترانه‌ایست تا کمترین سرود بوسه باشد روزی که تو بیایی، برای همیشه بیایی و مهربانی با زیبایی یکسان شود روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم … و من آنروز را انتظار می‌کشم حتی روزی که دیگر نباشم  ..احمد شاملو...

تو به من خندیدی و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلود به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز،
سالهاست که در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت ...

                                                                                   حمید مصدق

 “جواب زیبای فروغ فرخ زاد به حمید مصدق”

من به تو خندیدم
چون که می دانستم
تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی
پدرم از پی تو تند دوید
و نمی دانستی باغبان باغچه همسایه
پدر پیر من است
من به تو خندیدم
تا که با خنده خود پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان من و
سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک
دل من گفت: برو
چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه تلخ تو را….
و من رفتم و هنوز سالهاست که در ذهن من آرام آرام
حیرت و بغض تو تکرار کنان
می دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
که چه می شد اگر 

                          باغچه خانه ما سیب نداشت ...

جواد نوروزی:

دخترک خندید و

پسرک ماتش برد

که به چه دلهره از باغچه ی همسایه، سیب را دزدیده

باغبان از پی او تند دوید

به خیالش می خواست

حرمت باغچه و دختر کم سالش را

از پسر پس گیرد

غضب آلود به او غیظی کرد

این وسط من بودم

سیب دندان زده ای که روی خاک افتادم

من که پیغمبر عشقی معصوم

بین دستان پر از دلهره ی یک عاشق

و لب و دندان ِ

تشنه ی کشف و پر از پرسش دختر بودم

و به خاک افتادم

چون رسولی ناکام

هر دو را بغض ربود

دخترک رفت ولی زیر لب این را می گفت

او یقیناً پی معشوق خودش می آید

پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود

مطمئناً که پشیمان شده بر می گردد

سالهاست که پوسیده ام آرام آرام

عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز

جسم من تجزیه شد ساده ولی ذرّاتم

همه اندیشه کنان غرق در این پندارند

این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت


مسعود قلیمرادی:

او به تو خندید و تو نمی دانستی

این که او می داند

تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی

از پی ات تند دویدم

سیب را دست دخترکم من دیدم

غضب­آلود نگاهت کردم

بر دلت بغض دوید

بغض ِ چشمت را دید

دل و دستش لرزید

سیب دندان زده از دست ِ دل افتاد به خاک

و در آن دم فهمیدم

آنچه تو دزدیدی سیب نبود

دل ِ دُردانه من بود که افتاد به خاک

ناگهان رفت و هنوز

سال هاست که در چشم من آرام آرام

هجر تلخ دل و دلدار تکرار کنان

می دهد آزارم

چهره زرد و حزین ِ دختر ِ من هر دم

می دهد دشنامم

کاش آنروز در آن باغ نبودم هرگز

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم

که خدای عالم

ز چه رو در همه باغچه ها سیب نکاشت؟

خدایا! ... رحمتی کن ، تاایمان ، نام و نان برایم نیاورد! ... قوتم بخش ، تا نانم را ، و حتی نامم را ، در خطر ایمانم افکنم! ... تا از آنانی نباشم که ، پول دین را می گیرند ، و برای دنیا کار می کنند! ... بلکه از آنانی باشم که ، پول دنیا را می گیرند ، و برای دین کار می کنند!(دکتر شریعتی) ......

مدت هاست که فراموش کردم کی هستم .دیدی بالاخره این فراموشی کار دستم داد.آخه من چندین ساله که بین آدما زندگی می کنم

فراموش کردن رو خیلی خوب از اونها یاد گرفتم.

و حالا من موندم و یه تصویر بهت زده توی آینه که هر چی فکر میکنم به یاد نمیارمش.

سه شنبه

16/9/90

فائزه شریفی

بتاب ای شور و شوق زندگانی

بتاب ای عشق و امید جوانی

بتاب ای غنچه ی زیبای خنده

بتاب آواز پر عشق پرنده

بتاب آوای لالایی مادر

تو هستی غنچه هارا یار و یاور

بتاب ای آفتاب ،ای قلب سوزان

بتاب ای روشنی بخش فروزان

بتاب بر خوشه های زردگندم

بگو از درد و رنج قلب مردم

ببین گل ها همه پژمرده حالند

همه دشت و دمن افسرده حالند

ببین غوغای قلب عاشقان را

ببین حال دل این کودکان را

قناری ها همه در دام و چنگند

تو میدانی چرا مردم همه با عشق می جنگند؟

تو میدانی چرا مهر و محبت ها دگر رنگی ندارند؟

چه آسان مردمان بر قلب هم پا می گذارند

بتاب تا که دوباره آسمان آبی شود،خورشید!

بتاب تا که دوباره احساس جاری شود،خورشید!

بتاب تا گرمی و مهر و محبت

بتاب تا پاکی و عشق و صداقت

بتاب تا شادی و صلح و سعادت

بماند جاودان در قلب هامان تا قیامت

فائزه شریفی(1389)

سلام. این نوشته ی منه .از این به بعد بین تصنیف هایی که میذارم چندتا از شعر ها و نوشته های خودمو می نویسم.لطفا نظر بدیدو از نوشته هام انتقاد کنید تا بهتر شن.thanks a lot

از وجودت ناسپاسی کرده اند

از هنر حق ناشناسی کرده اند

ای صدایت اوج فریاد وطن

ربنایت را سیاسی کرده اند

سلام.وقتی یه آدم (یه آدم مثلا ایرانی) به یک ایرانی دیگه بدون هیچ سند و مدرکی بدون هیچ حرف حسابی تهمت خائن و وطن فروش بودن میزنه (اونم به کی ؟به استاد شجریان)آدم چی میتونه بگه ؟شما میتونید چیزی بگید ؟من دیگه خسته شدم .اگه جوابی واسه این آقایی که خودشو یه ایرانی معرفی کرده دارید برید تو قسمت نظرات با عنوان"ربنای شجریان را نباید از مردم گرفت"براش بنویسید بلکه از این دیوانگی بیاد بیرون .

آخه برید ببینید چی نوشته!باز میگن چیزی نگو!!.............آقا خودشو یه ایرانی هم معرفی کرده...................